قدری تامل

  تا رنج کهتری بر خویش ننهی

به آسایش مهتری نرسی! (کیکاووس)

حرفهایی برای نگفتن...!

                                                                                                                                                                                                                                                              ... 

به نام حق

                           "     ....   خدایا  تو میدانی که نادانم و من میدانم که تو دانایی ... "

تاریخ: 18/12/1383

        . . . باید نوشت! زیرا این تنها راه است ! آری تنها یک راه باقی مانده است فقط یکی!. . .

در جنگل درختان بلند تر زودتر میشکنند چون که بیشتر میفهمند و این جبر روزگار است آری جبر روزگار است.

اگر بتوان فرزند را به درخت تشبیه کرد، بی شک پدر باغبان است و مادر زمین.

زمین مادامی که هست پذیرای درخت است و ریشه درخت در اعماق دل زمین طنیده شده است ، شاید هم ریشه جزئی از زمین باشد. خواه درخت زنده باشد یا خشک شده باشد، تا زمین هست ریشه ها در آن هستند و مادر . . . ! تا فرزند هست با او است و اگر نباشد هم با او است . بهتر است بگویم تا مادر هست فرزندش همواره در دل اوست و اگر مادر نباشد آیا اصلا فرزندی هست؟!!  و این خواست مادر است و نه جبر روزگار. 

  ... اولین فریاد تشنگی درخت را زمین می فهمد نه باغبان و نه سایر درختان و نه...

...گوش کن ! هیس ! گوش کن!..

... صدای ناله ای به گوش میرسد!

 می شنوی ؟ گوش کن1 نمی شنوی؟

اگر واقعا نمی شنوی به راستی که یکی از عناصر وجودت یعنی خاک که یادگار زمین بودن "زمین" است ، خنثی شده است و جای خود را به عنصری داده به نام " بی دردی" و عجب نعمتی است این بی دردی! ...عجب نعمتی است !!!

به قول یکی از بزرگان عجب نعمتی است "خرییت!"

و چه زیبا گفته است بزرگی دیگر که " اگر اشک کودکی شما را متلاطم نکرد در بزرگ شدن خود شک کنید!"

و متلاطم شدن ارث دریا اززمین است. زیرا که زمین گاهواره ی دریاست و هر که تلاطم را نشناسد دریا دل نیست!

تکه چوبیست خشک و ضمخت، بی روح و سرد! سرد سرد! بی درد بیدرد!!!

 ادامه دارد....داوود قاسمی